Metabolity Trenbolon enantan: jak organizm rozkłada preparat

Każdy preparat po podaniu przechodzi drogę od uwolnienia do wydalenia, a na każdym etapie zmienia się jego struktura chemiczna. Dla trenbolonu droga ta ma kilka nietypowych cech: część metabolitów pozostaje biologicznie aktywna, a w środowisku niektóre z nich są zdolne «powracać» do formy wyjściowej. Redakcja wyjaśnia, co wiadomo o metabolizmie trenbolonu z badań na ludziach, weterynaryjnych i środowiskowych.

Pierwszy etap: uwolnienie z depozytu i hydroliza estru

Enantan trenbolonu to ester trenbolonu z kwasem enantowym (heptanowym). Sam ester nie jest formą aktywną: służy do tego, aby substancja powoli uwalniała się z roztworu olejowego w mięśniu. Im dłuższy łańcuch węglowy estru, tym wolniejsze uwalnianie, więc enantan należy do form «długich» w porównaniu z octanem.

Gdy cząsteczka trafia z depozytu do krwi i tkanek, niespecyficzne enzymy esterazy odłączają grupę estrową. Powstaje wolny 17β-trenbolon — to właśnie on wiąże się z receptorem androgenowym. Kwas enantowy dalej metabolizuje się jak zwykły kwas tłuszczowy i nie ma działania hormonalnego.

Zatem farmakologicznie enantan trenbolonu jest prolekiem. Wszystkie efekty hormonalne określa 17β-trenbolon, a ester wpływa jedynie na szybkość jego przedostawania się do krwi. Dokładne parametry farmakokinetyczne dla człowieka nie zostały ustalone, ponieważ preparat nigdy nie przechodził badań klinicznych.

Co do formy octanowej istnieją dane farmakologii weterynaryjnej uzyskane na bydle. Jednak nie przenoszą się one bezpośrednio na człowieka: różnią się sposób podania (implanty podskórne), masa ciała, aktywność enzymów i czas obserwacji.

Główne metabolity trenbolonu

Po powstaniu 17β-trenbolon przechodzi kilka przekształceń. Kluczową rolę odgrywają enzymy 17β-dehydrogenazy hydroksysteroidowe, które utleniają grupę hydroksylową w pozycji 17 do grupy ketonowej. Tak powstaje trendion (trenbolon-17-on, «trendione»).

Trendion z kolei może być redukowany z powrotem, ale już z utworzeniem innego izomeru przestrzennego — 17α-trenbolonu (epitrenbolonu). Ten epimer wiąże się z receptorem androgenowym znacznie słabiej niż forma 17β, dlatego uważa się go za mniej aktywny, choć nie całkowicie nieaktywny.

Ważną cechą trenbolonu jest stabilność jego układu trzech sprzężonych wiązań podwójnych. Czyni ona cząsteczkę odporną na 5-alfa-reduktazę i aromatazę, dlatego «typowych» dla testosteronu metabolitów (dihydrotestosteronu, estradiolu) trenbolon nie tworzy. To częściowo tłumaczy jego profil farmakologiczny.

Przegląd Schänzer (1996) o metabolizmie sterydów anabolicznych opisuje ogólne prawidłowości: utlenianie i redukcję w pozycjach 3 i 17, hydroksylację i koniugację. Dla trenbolonu spektrum metabolitów jest węższe niż dla wielu innych sterydów, właśnie ze względu na stabilność jego układu pierścieniowego.

Koniugacja i wydalanie

Sterydy to cząsteczki rozpuszczalne w tłuszczach, a nerki nie mogą ich skutecznie wydalać w niezmienionej postaci. Dlatego wątroba «doszywa» do nich grupy rozpuszczalne w wodzie: kwas glukuronowy (glukuronidacja) lub grupę siarczanową (sulfatacja). Powstałe koniugaty dobrze rozpuszczają się w wodzie i są wydalane z moczem lub żółcią.

Dla trenbolonu opisano wydalanie zarówno form wolnych, jak i koniugatów 17β- i 17α-trenbolonu. Stosunek między nimi zależy od gatunku organizmu, sposobu podania i czasu po zastosowaniu. U ludzi i bydła istotnie się różni, co ważne jest przy interpretacji danych.

W analizie laboratoryjnej koniugaty zwykle rozszczepia się enzymami przed badaniem, aby wykryć wyjściowe sterydy. Thevis i Schänzer (2007) opisują, że trenbolon ze względu na cechy swojej struktury jest trudny do analizy klasyczną chromatografią gazową i szeroko stosuje się dla niego chromatografię cieczową ze spektrometrią mas.

Dla osoby, która dba o zdrowie, praktyczne znaczenie ma co innego: metabolity obciążają wątrobę i nerki jedynie jako część ogólnej przemiany materii. Sam trenbolon nie jest doustnym sterydem 17α-alkilowanym, więc klasyczna cholestatyczna hepatotoksyczność jest dla niego mniej charakterystyczna, choć laboratoryjna kontrola wątroby przy stosowaniu jakichkolwiek SAA pozostaje zasadna.

Metabolizm u zwierząt i w środowisku

Najwięcej danych o metabolizmie trenbolonu uzyskano w weterynarii i ekologii. U bydła, któremu podawano octan trenbolonu, głównym metabolitem w wydalinach jest 17α-trenbolon. Badanie Schiffer i współautorów (2001) prześledziło los trenbolonu od zwierząt z implantami do obornika i gleby.

Durhan i współautorzy (2006) wykryli metabolity trenbolonu w ściekach z ferm tuczowych i wykazali, że zachowują one aktywność androgenową zdolną wpływać na organizmy wodne. Stało się to częścią szerszej dyskusji o zanieczyszczeniach hormonalnych w środowisku.

Szczególnie interesująca okazała się praca Qu i współautorów w czasopiśmie Science (2013). Autorzy wykazali, że metabolity trenbolonu pod wpływem światła słonecznego przekształcają się w inne produkty, ale w ciemności częściowo «powracają» do wyjściowych form aktywnych. Zjawisko to nazwano rewersją «produkt – substancja wyjściowa».

Dla człowieka te dane środowiskowe mają znaczenie pośrednie. Ilustrują one, jak stabilna i biologicznie aktywna jest cząsteczka trenbolonu i jego metabolitów — właściwość, która czyni je skutecznymi jako środki anaboliczne, a jednocześnie stwarza ryzyka dla organizmu i środowiska.

Popularne mity o metabolizmie

Wokół metabolizmu trenbolonu istnieje sporo uproszczonych wyobrażeń. Niektóre z nich mają częściowe podstawy, inne nie są potwierdzone żadnymi danymi.

• «Trenbolon przekształca się w estrogen»— nie, nie ulega aromatyzacji; efekty estrogenowe przy jego stosowaniu wiąże się z innymi substancjami lub z hipotetycznym działaniem poprzez receptor progesteronu.
• «Pomarańczowy mocz oznacza krew»— zmianę koloru moczu opisują użytkownicy; może być związana z barwnymi metabolitami, ale każda nietypowa zmiana koloru wymaga badania moczu w celu wykluczenia krwi i uszkodzenia nerek.
• «Ester określa siłę preparatu»— nie, ester określa jedynie szybkość uwalniania; na miligram masy estru udział czystego trenbolonu jest mniejszy w przypadku dłuższych estrów.
• «Wątroba nie bierze udziału»— bierze: odpowiada za utlenianie i koniugację, choć forma iniekcyjna nie ma tej toksyczności, co doustne sterydy 17α-alkilowane.

Ogólnie zrozumienie metabolizmu pomaga trzeźwo ocenić, że rzeczywista farmakologia trenbolonu jest znacznie bardziej złożona niż sportowe «reguły kciuka». Tam, gdzie brak danych na ludziach, uczciwiej jest przyznać niepewność, niż budować wnioski na analogiach.

Wnioski redakcji

Enantan trenbolonu jest prolekiem: po hydrolizie estru działa 17β-trenbolon, który dalej utlenia się do trendionu i epimeryzuje do mniej aktywnego 17α-trenbolonu.

Dzięki stabilnemu układowi pierścieniowemu trenbolon nie tworzy dihydrotestosteronu ani estradiolu, a jego metabolity są wydalane głównie w postaci koniugatów.

Badania weterynaryjne i środowiskowe pokazują wysoką stabilność i aktywność biologiczną metabolitów trenbolonu, aż po zdolność do «odtwarzania się» w środowisku.

Radzimy również przeczytać «Enantan trenbolonu a prostata: co mówią badania», «Heksahydrobenzylowęglan trenbolonu a nerki: co wiadomo o obciążeniu» oraz «Status prawny Trenbolon enantan w Ukrainie i UE».

Bibliografia

1. Schänzer W. Metabolism of anabolic androgenic steroids. Clin Chem. 1996;42(7):1001–1020.
2. Thevis M, Schänzer W. Mass spectrometry in sports drug testing: structure characterization and analytical assays. Mass Spectrom Rev. 2007;26(1):79–107.
3. Qu S, Kolodziej EP, Long SA, et al. Product-to-parent reversion of trenbolone: unrecognized risks for endocrine disruption. Science. 2013;342(6156):347–351.
4. Schiffer B, Daxenberger A, Meyer K, Meyer HH. The fate of trenbolone acetate and melengestrol acetate after application as growth promoters in cattle: environmental studies. Environ Health Perspect. 2001;109(11):1145–1151.
5. Durhan EJ, Lambright CS, Makynen EA, et al. Identification of metabolites of trenbolone acetate in androgenic runoff from a beef feedlot. Environ Health Perspect. 2006;114(Suppl 1):65–68.
6. Yarrow JF, McCoy SC, Borst SE. Tissue selectivity and potential clinical applications of trenbolone (17β-hydroxyestra-4,9,11-trien-3-one): a potent anabolic steroid with reduced androgenic and estrogenic activity. Steroids. 2010;75(6):377–389.
7. Kicman AT. Pharmacology of anabolic steroids. Br J Pharmacol. 2008;154(3):502–521.